Vlekjes uit ver verleden
Wie kent er niet het verhaal van de bonte hond? Of het gezegde even een vlekje
wegwerken.
Veel showfokkers kennelijk ook. Ze zijn er tijden mee bezig geweest om ieder
wit op de rode setter weg te werken. Terwijl schilders in vorige eeuwen het
juist prominent in beeld brachten. Juist: omdat ze er zo van genoten. En op
de velden is de bonte Ier of rode setter met vlekken ook goed bewaard. Daar
telt prestatie meer dan kleur van het velletje.
|
| (Foto: Jean Plummer) |
Foto: Redwing White Lightning (Clancy) in Kentucky. Ze was de enige in haar nest met rode nestgenoten die zo grote witte aftekeningen vertoonde. Vlekjes uit een ver verleden die herinneren aan de legendarische Champion Palmerston.
In meerdere werkende Ierse setter kennels in ons land vindt men wit prima, het is trouwens ook volgens de standaard van deze rashond toegestaan. Wat wit herinnert aan de oorspronkelijke setter. Vlekje wegwerken? Natuurlijk niet! Al was het alleen maar, om een geschiedenis als hieronder vermeld niet op voorhand onmogelijk te maken.
Hollandse setter boekt succes in Ierland
Pallas Green Harriet heeft recent op de Dublin Mountains in Ierland een eerste prijs gewonnen in een veldwedstrijd. Voor het eerst in de geschiedenis van de Ierse setter in Nederland is een hier geboren en getogen setter in het stamland in de lauweren gekomen.
De rood-witte Harriet werd voorgejaagd door haar eigenaar Jim Sheridan (Craigrua Ierse setters). Ze is gefokt door Gerard Mirck uit Craigrua Goldie naar zijn bekende reu Harry. Zijn rechtstreeks manlijke bloedlijn is uitgebreid beschreven in het recente boek The Irish Red Setter, die voert namelijk via de vader van Harry, internationaal werkkampioen Sheantullagh Rampant terug naar de reu Muskerry, jaren tachtig negentiende eeuw.
Ster in handen
Sheridan had eerder al op trials de overwinning geroken. "Ik ben ervan overtuigd een ster in handen te hebben", liet hij Mirck via e-mail weten. Hoewel ze toen niet in de prijzen viel. Overtuigd van de komende overwinning gaf hij haar een koninklijk eten met onder meer sardientjes, kippenvleugeltjes, eieren, honing en olijven olie.
Zowel Sheridan als Mirck waren in de wolken na de overwinning. Pikant detail is dat Sheridan zelfs gefeliciteerd werd door personen die eerder niets van de import van de Hollander wilden weten. En nog pikanter: de American Kennel Club (AKC) weigert rood-witten uit deze lijnen stambomen te geven.
Harriets moeder, Craigrua Goldie, is een fokproduct van Jim Sheridan. Ook een nestzuster verblijft in ons land, Craigrua The Goshawk van Dirk Westera. Opvallend genoeg wist geen van beiden tot nu in de prijzen te komen bij veldwedstrijden. Wel werden beiden met succes uitgebracht op de kampioensclubmatch van de Ierse Setter Club.
Omgedoopt
Harry was de enige rood-witte pup in een nest geboren bij Joop Harms in Uden, begin 1998. Ging hij eerst nog een tijdje als Ierse setter rood (met witte aftekeningen) door het leven, later verleende de Raad van Beheer op kynologisch gebied in Nederland hem een stamboom als rood-witte Ierse setter.
Deze reu werd bekend in setterkringen, vooral na een publicatie in de Irish Times onder de titel Like a Bat out of Hell. Daarna schreef de reu geschiedenis doordat hij als eerste setter van vaderlandse bodem een veldwedstrijd in de VS won, tijdens de viering van het vijftigjarig bestaan van de National Red Setter Field Trial Club in het Kentucky Wildlife Reservate in 2001. Verder was hij de eerste rood-witte die een tweede plaats op het Europees kampioenschap voor werkende Ierse setters behaalde, in 2005 in Duitsland.
Nakomelingen van Harry zijn over de wereld verspreid. Zijn nakomelingen verschaffen de rood-witte bredere bloedlijnen, onder meer door Deense lijnen van Tommy Pedersen waaronder de vooral in Scandinavische en Duitse setterkringen bekende reu Lasse.
Deels leven zijn rode nestbroers en zussen ook voort in de Ierse setter, rood. Broer Rhu kwam vorig jaar beschikbaar voor de fokkerij maar helaas tot nu zonder succes. Een zus, Grouse, volgebruikshond van een jager uit Lunteren, kreeg in 2006 een nest naar Echlin O'Conloch. Dochters zijn ook beschikbaar voor de toekomst, bij de fokker en een, Innes, bij Dirk Westera. Zo blijft dus de familie actief in twee rassen.
Hondsdolheid
Harriet is een flinke tijd in ons land gebleven voordat ze in de zomer 2006 naar Ierland kon vertrekken. Dat zit hem in allerlei regels voor wat betreft de inenting voor rabies (hondsdolheid). Ierland kent relatief strenge import-bepalingen.
Mirck kreeg daarvoor hulp van Cobie Stooker die Harriets ook naar Ierland vertrokken broer pakweg ruim een half jaar verzorgde. Harriet verbleef bij mij, waar ze ook de eerste contacten met patrijzen en fazanten opdeed. Ook toen al leek ze een sterretje in de dop. Een filmpje van haar, gemaakt niet ver voor het vertrek naar Ierland, is te zien op deze website.
Henk ten Klooster, aangepast 1 maart 2008.